Zwykły człowiek

zawsze gdy patrzę w jego oczy
dreszcz emocji po mym ciele się toczy
nie daję już rady sama
przez jego uśmiech zniewalana
głos ma głęboki cudowny
bardzo namiętny wymowny
porusza me serce do głębi
i myśli całymi dniami gnębi
gdy usta swoje językiem dotyka
zmysły moje na wylot przenika
patrzy skromnie spod powiek
taki niby zwykły człowiek
a cudem jest wszechświata
wszystkie zalety w sobie splata
pragnę być blisko niego
poznać dokładnie całego
od czubków butów po włosów końce
choć to pragnienia mało znaczące