Jest takie miejsce

Jest takie miejsce na ziemi,
które raz w roku odbiciem jest nieba.
Setki, tysiące świetlistych punktów
rozjaśniają ciemności zimnych nocy.
Piękny to widok, choć smutny.
Bo przykre, że tylko raz w roku
pamiętają ludzie o tych, co odeszli.
Zapalą lampki za kilka złotych,
postawią kwiaty, najlepiej sztuczne,
by przetrwały do przyszłego roku.
Dlatego najpiękniejszą noca jest ta
kończąca pierwszy dzień listopada.
Bo wszystkie cmentarze płoną ciepło
ogniem zamkniętym w małych lampkach.
Za kilka dni światełka zgasną,
tłumy rozejdą się do swoich spraw,
mając do przyszłego roku święty spokój.
A spokój świętych niczym nie zmącony.
Pozostawieni samym sobie,
by nie zakłócać im odpoczynku.
Z dnia na dzień ciepło cmentarza
gaśnie światełko po światełku,
pozostawiając tylko grobową ciemność.

Oda do snu

czekam na twe przyjście
nie wiem co ze sobą zrobić
otulona chłodem ciemności
karmię się nadzieją spotkania
pragnę byś wziął mnie w ramiona
otulił swoją czułością
wymazał wszystkie myśli dnia
bez ciebie przeżywam męki
i szukam ukojenia w poduszce
chłód i ciemności przytłaczają
w bezkres nicości mnie wciągają
jedynie ty jesteś moim oparciem
gdy w nocy przeżywam bezsenne katusze
proszę przyjdź błogi śnie
zabierz ze sobą do krainy marzeń
zmyj bóle codzienności
i ogarnij bezkresem zapomnienia