Poemat o Poecie

wiem że coś właśnie tracę
coś przemyka mi między palcami
jest jak woda lub piasek
które zaciskając szybciej tracimy
jest jak powietrze nieuchwytne
lecz ciągle pożądane
bardzo tego pragnę
a jednocześnie wiem
że mieć tego nie mogę
zapomnieć muszę natychmiast
porzucić wszelkie nadzieje
i trwać w codziennym świetle
płakać tylko nocami
gdy księżyc świeci wysoko
dzielić łzy z gwiazdami
i okryć się sekretami
bo nikt nie może wiedzieć
co czuje smutny poeta
jak w zwykłym bzdur potoku
swoje pragnienia przelewa
jak marzy być wysłuchanym
uczucia chce swoje pokazać
i przy tym się na nic nie skazać
bo przecież zwykle jest tak
że gdy ci na czymś zależy
to dążysz do tego spełnienia
lecz kiedy jesteś poetą
nie możesz mieć czego pragniesz
musisz mieć z tego wiersz
i potem przeżywać boleśnie
słowa zawarte w treści
bo choćby i sto interpretacji
żadna nie trafi w twoją
i sam zostaniesz ze sobą
i ze swoimi wierszami