Moje "Ja"
Ciągle spadam w dół
wokół tylko mrok
nie mogę sama wstać
na dnie własnego "Ja"
Lecz w ciszy słyszę szept
jak krzemień krzesa skrę
rozpala we mnie blask
poznania własnego "Ja"
Podnoszę się słabo
chwytam za światła dłoń
stawiam niepewny krok
zrozumienia własnego "Ja"
Pozwala mi wędrować
rozwijać wewnętrzny blask
bez niego już nie umiem
zaakceptować własnego "Ja"
To radość ze spotkania
dawania siebie innym
i odkrywania w sobie
piękna własnego "Ja"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz